| |
Het EK in
Kroatië begon veel eerder voor mij dan de dag dat we daar waren!
Het begon toen de selectie werd bekend gemaakt op de centrale
NTA wedstrijdtraining.
Daar kreeg ik te horen dat ik geselecteerd was samen met Kim van
der Ley,William van Dam, Mariska Janssen, Melanie Evers, met de
runner-ups Kenny Evers, Winodj Ramsoebhag en Ilyas Niya
en Dylan Goertz.
En de coaches: Steve Zondag en John van Dam met de
scheidsrechters Martin Verberk en Peter Geijsberts
Van uit daar kwamen ook de datums voor de speciale selectie
trainingen.
Die waren in het o zo groene Brabant, haha.
Waar ik samen met Danny, Winodj en Melanie naar toe zijn gereden
en daar aan gekomen stond het hele team een zware training voor
de boeg met een leuke afsluiting van de dag, een etentje wat
super geregeld was door onze John
De 2de training was in Alphen aan den Rijn
Een leuke maar ook zware training tuls en sparren en aan de
technieken gewerkt die voor iedereen op papier was gezet na de
eerste training.
De 3de
training was ook in Alphen aan den rijn hier zijn we de
onderdelen hoog springen en verspringen en natuurlijk het
sparren wezen oefenen.
Waar je 3 dagen spierpijn van overhoud.
Een paar dagen later was het dus zo ver, op naar Steve waar alle
Hagenezen zich verzamelde.
Na wat koppen koffie en wat cola zijn we om kwart over 3 in het
busje gestapt. Richting Asten, waar een ander deel van het team
zich had verzameld.
Na een warm welkom en koppen koffie met taart zijn we naar Venlo
gereden waar het laatste deel van het team op ons stond te
wachten.
In Duitsland aan gekomen zijn we gespot want Mariska wist een
goede tent om te eten, de Burgerking dus, hahaha.
Na de vette maar heerlijke hap hebben we de reis verder gezet
richting Kroatië.
Toen kwamen we het bordje ausfahrt tegen en toen zei John, Beuk
hier moet je een keertje heen.
Tien borden ausfahrt en een paar uur later wist ik dus eindelijk
dat er stond “afrit”.
Drie uur later hebben we even een pitstop gemaakt.
En weer de bus, en een paar uur later toen we gewisseld hadden
van chauffeur, kwamen we aan in Oostenrijk. Niet dat ik daar wat
van merkte, want iedereen lag dus te slapen, behalve dan Winodj
de chauffeur en ik.
Later toen iedereen dus wakker was kwamen we na nog een paar
keer gestopt te hebben en lol hebben getrapt eindelijk aan in
Kroatië, waar het even zoeken was naar hotel Aurora.
Daaraan gekomen zagen we dat het mooie hotel ook een heel mooi
zwembad had, waar we niet veel later zo wat met ze allen in
lagen.
En ja, toen
was het tijd om te wegen. Iedereen was op zijn gewicht alles was
in orde.
En iedereen had wel alles bij zich.
En ja, bijna iedereen was door de weging heen, Winodj wat later,
maar die paar gram was er zo af gezweet, daar met die hitte.
En voor dat we het wisten was het al weer etenstijd.
Helaas konden we niet met ze allen eten want Peter, Martin en
Master Steve hadden een bespreking met de rest van de Masters,
coaches en de organisatie.
En in de avond toen we allemaal bij elkaar waren hebben we als
afsluiting van de dag nog even wat met elkaar gedronken.
Dinsdag, dag twee, de dag dat het EK startte.
Ik was vroeg uit de veren, teampak aan, zonnebril op, oranjehoed
op en tas ingepakt.
En op naar beneden, eerst even naar het strand, en nog wat
gedronken en toen ja hoor, zag ik een lekkere stoel waar ik dus
in slaap was gevallen.
En een paar minuten laten Beuk, Beuk! Steve dus, die zag me
zitten en stond al 10 minuten te proberen om mij wakker te
krijgen.
We gingen boven naar het restaurant, waar we wat hebben gegeten
en gedronken, koffie dus voor Steve en een uurtje of anderhalf
later volgde de rest.
Klaar, tassen pakken, bus in en naar de hal dachten wij.
Dat was ook zo nadat we 2 keer Umag hadden gezien onderweg naar
de hal.
Nog steeds ruim op tijd aangekomen daar, stond de muziek al
lekker aan.
En op de ene tribune onder andere Spanje, Ierland, Engeland,
Kroatië, Zwitserland en Schotland, en op de andere Nederland,
Moldavië, Rusland, Griekenland en Wales en de rest.
Toen begon het, de Masters werden voorgesteld en de
scheidsrechters bedankt voor hun aanwezigheid.
Iedereen groeten en het toernooi ging van start.
Eerst waren de tuls aan de beurt en ze begonnen met de dames 5de
dan en heren 5de dan, daarna 4de dan en zo
ging het verder.
Tot het tijd was voor de heren 2 de dan, mijn poule!
Eerste ronde tegen een Schot en ik had gelijk spel, dus moest ik
nog een keer tegen hem met tul 13, en die won ik, maar helaas
werd ik door de 2de tegenstander uitgeschakeld, een
Engelsman.
En toen was het Mariska haar beurt, dames 2de dan.
Een grote poule met grote klasse veegde Mariska haar eerste
tegenstander van het veld.
Mooie tul veel kracht, duidelijke technieken en tot in de
puntjes beheerst.
Hoeveel rondes Mariska haar tuls heeft gelopen heb ik niet goed
kunnen zien, want ik was tegelijk aan het filmen op het veld van
Winodj, die aan het sparren was.
 En
een goede partij neerzette en won dus, dat was van veld 1 naar
veld 3, en van veld 3 naar veld 1, heen en weer, op en neer.
Waarbij Winodj zich ook kwalificeerde voor de finale op
vrijdagmiddag.
En ja, veld 2 werd ook bezet door de Nederlanders, Melanie moest
sparren.
Een mooie en sterke partij van Mel, met een heel sterke
tegenstandster.
Maar die was niet op gewassen tegen de benen van Mel, waardoor
Mel slim haar spel speelde. Haar tegenstandster uitschakelde
en ook zo in de finale terecht kwam.
Toen waren
Kim en Kenny aan de beurt, die bij elkaar in de poule zaten.
En ze lieten de overige landen even weten wie die Hollanders nou
werkelijk zijn.
Helaas behaalde ze net alle 2 niet genoeg punten, ik kon de
laatste partij van Kenny niet zien omdat ik tegelijk moest
vechten in de heren +80 kg. Waar ik de eerste ronde tegen een
Engelsman kwam te staan, die op het laatst steeds aan het
wegrennen was.
Toen volgde het gevecht tegen een Schot die aardig wat kon
stoten, maar de uitslag volgde: Beuk toch de winnaar!
Laatste partij die dag was tegen een Kroaat, die minimaal een
kop groter was dan mij, waar door ik toch even dacht van o,o,o!
Maar na wat goed advies van het team en mijn coach John, lukte
het me om hem te verslaan.
En telkens zat hij weer op zijn kont op het veld.
En toen was
het tijd om de zaal te verlaten, en ja, je leest het goed,
William was nog niet geweest!
Dat kwam door de tijd, we kregen op het einde te horen dat de
single-fight de volgende dag ook nog doorging, waardoor William
pas een dag later mocht sparren.
Dag 3.
William was aan de beurt met sparren, die moest tegen een
Engelsman, die al viervoudig junior wereldkampioen is, en die nu
al een tijdje bij de senioren vecht.
Dus een vechter met klasse. Na een spannende eerste ronde, waar
William een paar punten achter stond, was iedereen in de zaal
bezig met William zijn partij.
En tijdens de 2de ronde begint William met een sterke
start, met zijn ijzeren stoten had hij die Engelsman goed te
pakken.
En het was nou echt spannend, wie gaat door Wil of de ander.
Helaas kozen ze voor de Engelsman, die vrijdag in de finale als
winnaar uit de hoek kwam.
En William werd aan gesproken door Master Dalton van jongen, dit
had een finale partij moeten wezen, echt een mooie partij.
Toen was
het tijd voor de breektest van Mariska, die een zeer grote poule
had.
Ze begonnen al met 3 zwarte planken bij de dames, en het lukte
een enkeling om daardoor heen te trappen.
Helaas voor Mariska lukte dit niet, dit had er denk ik ook wel
mee te maken, dat de bok naar achter schoof, door de trap van
Mariska, dus power zat er zeker in.
Dit gebeurde bij de opvolgende onderdelen helaas ook.
De team
onderdelen waren begonnen, team tuls en team breken,dus we
hadden even pauze.
Na een broodje en wat te drinken, zaten we al weer klaar voor
het onderdeel teamsparring.
Goed de tegenstanders observeren en je zelf gereedhouden.
Toen werden
we opgeroepen, team Nederland blauw, tegen Moldavië rood.
Eerst ging Winodj, hij won een sterke partij, zijn snelle ronde
trappen deden goed hun werk en haalde zo zijn punten binnen dus
1-0.
Kim was aan de beurt, aan het begin was het even spannend,maar
al snel zag je dat Kim de overhand had, hij speelde op een lijn
met Steve en zorgde voor de 2-0.
Toen was Moldavië weer aan de beurt met inzetten.
En ja, ze zette de beste man in, en toen moest ik …… ik was erg
nerveus, maar voelde toch het hele team achter me staan. Onder
het sparren hoorde ik Steve aanwijzingen geven.
En voelde me een stuk zekerder en dat was ook te zien aan de
partij, het ging steeds beter.
Het werd een gelijk spel en was het aan John om de winnende
partij neer te zetten.
En ja, veteraan tegen veteraan hé, hahaha.
John had een snelle tegenstander, die hem stond uit te dagen op
het veld, en dat had hij beter niet kunnen doen, want John pakte
gelijk 2 punten, dus je raad het al, schop op het hoofd, voor de
zuiderlingen een trap op het hoofd, hahaha!!
Een slimme partij en zeer duidelijk voor de Nederlanders, 4-1,
Nederland ging door.
Op naar de volgende ronde: Schotland.
Waar we 3 partijen achter elkaar wonnen. Kenny trof een
tegenstander uit zijn poule en liet hem even weten wie er door
ging naar de finale, wij dus!
Kim en ik deden de volgende partijen, en ik trof de Ier die ik
eerder al had verslagen.
Dus nog beter opletten en het ging goed 3-0, Nederland ging door
naar de finale.
Breken en hoogspringen gingen helaas niet zo goed
Op naar het
hotel.
Daar aangekomen douche, eten en kaarten (ezelen), waarbij
dinsdagavond Kim verloor, en al snel aan het dansen was met een
vreemde dame. En ik laat een duik moest nemen in het zwembad.
Dag 4.
De dag van het cup toernooi.
Waarbij aan ons werd gevraagd of wij wilden gaan
scheidsrechteren.
En iedereen stemde daarbij in.
Na een goede uitleg van Martin en Peter wisten we hoe en wat.
En kreeg ik te horen dat ik samen zat met William op veld 4, bij
de tuls.
En telkens waren alle 5 de scheidsrechters het met elkaar eens,
dus William en ik deden het zo gek nog niet.
Vijf poules verder gingen we over naar het sparren, wat goed
opletten was, want een rode bander had een blauw lintje om en
een blauwe bander had en rood lintje om.Maar daar kwamen we wel
uit.
Op het veld naast ons liep Dylan een schitterende tul met power
en stijl.
En schakelde 1 voor 1 zijn tegenstanders uit en behaalde zo zijn
eerste plaats.
Het zat erop bij ons veld, gelukkig maar want Ilias was aan de
beurt met sparren.
Zijn eerste wedstrijd bij de senior, en wat voor senioren.
Ze waren allemaal wel 2 á 3 koppen groter dan Ilyas.
Maar dat hinderde dit manneke niet, en liet even zien wie hij is
en dat hij daar stond.
Zijn tweede tegenstander bleef maar springend op Ilyas afkomen,
een paar keer leek het wel alsof die op hem af vloog, en had
zijn bewegingen niet altijd goed onder controle.
Maar Ilyas sloot zijn lengte af en pakte punt op punt, hij
luisterde goed naar John, en won deze partij ook, en Ilyas
behaalde een welverdiende 1ste plaats.
Op naar het hotel, en toen we in de avond beneden zaten, begon
het toneelstuk waarbij de tranen van onze wangen rolde van het
lachen.
En op het einde werden, omdat er een paar van ons een been miste
(hé Steve), John en ik uit het plubliek gehaald, samen met een
paar andere en we stonden mee te feesten met de acteurs.
Het was weer super gezellig, echt een top avond, beter had niet
gekund.
De laatste wedstrijddag was weer aangebroken: de finales.
Mariska was als eerste aan de beurt met de tuls, en alle ogen
waren op haar veld gericht.
En echt met de perfecte balans in haar tul, liep ze hem zo uit.
Een mooie tul en dat vonden de scheidsrechters dus ook, want
Mariska won.
Toen was het weer tijd om te sparren en ondertussen was ik al 2
keer mijn deelnemers kaart kwijt door de zenuwen.
Winodj was aan de beurt, zijn tijd om te sparren.
Het begon goed maar in de 2de helft zag je dat de
tegen stander aan de winnende kant was.
Helaas voor Winodj, maar toch een zilveren plak om zijn nek.
Mariska was aan de beurt met sparren en stond tegen over een
Italiaanse dame, 4de dan.
En zeker een sterke tegenstandster, zeer aan elkaar gewaagt.
De eerst ronde was voorbij en of rood nou voor stond of blauw,
of gelijk dat was niet duidelijk.
De 2de ronde begon, en aan de helft van de 2de
ronde lag Mariska toch wat puntjes achter.
Zij kon niet op tijd terug komen, en verloor deze partij, maar
ging ook niet met niks weg, en had ook een zilveren plak.
En Melanie werd opgeroepen, ik snel met mijn camera er
achteraan, sta ik net Mel haar partij te filmen, word ik
opgeroepen. Maar ik stond lang genoeg bij Mel om te zien dat ze
haar tegenstandster een paar keer goed op het hooft raakte.
Ik snel mijn beschermers aan en ga klaar staan, samen met John.
Die gaf mij veel tips, en klaar was ik om het veld op te gaan,
terwijl ik nog geen 3 minuten geleden te trillen stond van de
zenuwen.
Daar stond ik in de finale van de EK tegenover een Ier en die al
20 jaar mee draait met dit soort wedstrijden. We waren begonnen,
en gelijk stormde hij op me af, en hoorde ik John al roepen: uit
ze lijn, stap uit ze lijn, en terwijl ik dat deed zag ik een
opening, hup ronde trap en die zat.
De eerste ronde ging goed en ging lekker snel.
Even rust en hoorde dat het goed ging bij Mel op haar veld.
En ik moest weer, terwijl ik begon was Mel haar wedstrijd klaar
en ze had gewonnen, een gouden plak. En daar kwam die Ier weer,
de eerste paar seconde ging het wat minder voor me, maar ik
hoorde Steve roepen, en snel daarna de rest en kwam ik weer
terug in mijn spel, en zo een dollyo tegen zijn hoofd, en die
kwam daar nog een keer.
Einde partij, het was er op of er onder, nu of nooit , zo
voelde het, en toen YEAAAH YES, ik sprong een gat in de lucht of
2 gaten.
En ik vloog John om zijn nek en zei het is ons gelukt, het is
ons gelukt, dank je.
Ik was helemaal mijn tegenstander vergeten, en liep weer terug
en bedankte hem en zijn coach.
Iedereen was op het podium geweest om zijn of haar medaille op
te halen.
Toen was het zover het finale teamsparren: Nederland tegen
Engeland.
En we begonnen met John, die moest tegen een Engelsman, die in
mijn poule 3de was geworden.
En John pakte hem goed aan, zelfs een mooie hieltrap 1-0
Nederland.
Onze inzet Kenny was goed bezig, maar kon niet helemaal in zijn
spel komen. Deed wat tie kon, pakte een paar schitterende
punten, maar net niet genoeg.
William was aan de beurt, zijn kans om de Engelsen terug te
pakken, van het gevecht van woensdag, hij at hem gewoon op met
huid en haar. De Engelsman had gewoon geen kans tegen de stoten
van William, alsof hij probeerde door een betonnen muur te
lopen, mooie partij Wil.
Nu stond het 2-1 en Kim was aan de beurt. Nu was het als Kim
wint, hebben we gewonnen. Daar stond hij op het veld klaar om te
vlammen, en vlammen deed hij, dat is een ding wat zeker was. Hij
raakte zijn tegenstander goed en die ging even zitten, Kim kwam
onze kant op, nog ongeveer een minuut te gaan en Kim pakte het
goed aan. Toen was het zo ver, werd het
2-2 of 3-1, hadden we gewonnen of moesten we nog een keer? Wij
wisten het zeker, Kim had gewonnen en ja, zo dachten de
scheidsrechters er ook over! YESSSS kampioen, wij zijn
kampioen!!!
Heel de zaal vierde het met ons mee, we hadden Engeland
verslagen.
Na heel wat foto’s eindelijk naar het hotel, douche en omkleden,
eten, en naar het feest. Uurtje later waren we er al, veel
gepraat, en sommige gedanst en gezongen. Ben ik met Steve,
Peter, Melanie, Martin en Mariska naar het hotel gelopen, tas
ingepakt en in slaap gevallen.
En het was zo weer zaterdag, iedereen de bus in, en op naar
huis, een paar keer gestopt en helemaal gek geworden van dat
oranje ballengeklets van Kenny. Waren we eindelijk in Holland,
hebben we afscheid genomen van elkaar bij Venlo. Op naar Asten,
daar ging de rest naar huis. En wij moesten nog naar Alphen aan
den Rijn, met z’n vijven.
Daar aangekomen stonden ze op ons te wachten. We hebben afscheid
genomen en zijn we naar huis gegaan, waar ik denk een uurtje heb
gezeten en toen was ik weg, aan het genieten van de EK titel.
Ik wil graag nog de NTA bedanken voor deze kans en de geweldige
week.
En natuurlijk ook de scheidsrechters, die echt bij het team
hoorden.
Steve en John jullie zijn geweldige super coaches.
Welterusten, Beuk
 |
|
Europese Kampioenschappen ITF Taekwon-do 2009
